witte jassen

Goed nieuws, op het journaal zag ik, dat er een film is gemaakt over de situaties van de geïnterneerden in België. Mensonwaardige toestanden, een beschaving onwaardig.

Het was alsof een archief tot leven kwam. In een flits kwam het allemaal terug. Het moet ergens in de jaren 80 geweest zijn. Bijna 35 jaar geleden.

Op werkbezoek bij een geïnterneerde in de gevangenis van Merksplas, de gesloten afdeling nog wel. Door een doolhof van gangen en poorten leek het meer op een afdaling naar de catacomben.

Voorbij mensen waar het leven uit weggevloeid lijkt, zij die sterven groeten U.

Kleding en meubilair leken afkomstig uit het museum Ghislain.

Eén sociaal assistent, en een half time psychiater voor de “behandeling” van enkele honderden mensen met psychisch lijden.

“Ik had liever een veroordeling gehad, dan wist ik wanneer ik buiten kwam, nu zit ik in de vergeetput van Merksplas. Gelukkig zit ik niet In Doornik, daar is het naar schijnt erger”. Waarvan akte, al kon ik me dat echt niet voorstellen.

In het jaar des Heren 2014 leken de beelden wel heel  erg hard op deze die in 1980 op mijn netvlies zijn gebrand.

Ik had al menige tijd doorgebracht in diverse gevangenissen, dus ik had al wel wat gezien en gehoord. De wc potten, het geluid van rammelende sleutels, van sloten die dicht vielen. Tot twee opstanden toe.

En toch was er één opmerkelijk verschil, daar op de afdeling van de geïnterneerden, de cipiers, nu penitentiair beambten, hadden allen een witte jas aan.

Zo kon er geen misverstand zijn, hier zijn zieken opgesloten, hier wordt verpleegd.

Ik vraag me af, zou dat vandaag nog zo zijn?

Kwestie van een verschil te maken.


CALAIS

Als niet één...

Maar honderden...

Vrachtwagens letterlijk zien als een springplank naar een beter leven...

Dan krijgt wanhoop een gezicht

Vakantie een andere kleur

Een woord een andere betekenis


zacht of hard

Ik probeer het al jaren te vatten, het lukt me niet…

Hoe komt het dat de welzijnssector zacht wordt genoemd?

Er is niets zacht aan mishandeling, armoede, dakloosheid, depressie, psychisch lijden…

Als bevoorrechte getuige kan ik zeggen er is niets zachts aan.

Heeft het te maken dat alles meten is weten geworden is?

Acties dienen resultaat op te brengen, en liever vandaag dan morgen.

Heeft het te maken dat de welzijnssector geld kost en ogenschijnlijk weinig opbrengt?

In de economische sector heeft men het vaak over terugverdieneffecten.

In de welzijnssector wordt daar enkel in de marge over gesproken.

Heeft het te maken met een wij-zij denken?

Het ideaal beeld van wie we moeten zijn, waar steeds minder mensen aan voldoen. Het zijn de anderen die hulp nodig hebben, en… zou het toch niet hun eigen schuld zijn?

De welzijnssector wordt vaak als eerste geconfronteerd met onrecht.

Is jammer genoeg ook de vaak de eerste om het gezegde “horen, zien en zwijgen” toe te passen.

De minister beslist immers over erkenningen en subsidies, is rechter en partij ter gelijker tijd.

Uit vrees van verlies aan inkomsten ondergaat men fusies, toenemende reglementering en een vloedgolf aan bureaucratie.

Zoals oorlogen gebeuren in naam van God, zo worden nieuwe structuren en methodieken in de maag gesplitst, in naam van het belang van de cliënt.

Kritische stemmen worden bestempeld als een uiting voor vrees voor verandering, of tekenen van burn-out.

De signaalfunctie is van de maatschappelijker werker is als een flikkerend kaarslichtje, dat op uitdoven staat.

Misschien zorgen welzijnswerkers wel slecht voor zichzelf. Is er teveel valse bescheidenheid, en worden de vele positieve resultaten te weinig aan de grote klok gehangen.

Meer fierheid over het geleverde werk zou op zijn plaats zijn. Of hoe welzijnswerkers zelf sociaal vaardigheidstrainingen zouden moeten volgen in het leren opkomen voor zichzelf.

Toch maar moet een Patrick Janssens inhuren of een of andere spin doctor?

Niet altijd zeggen, het kan beter, maar kijk eens , elke dag gebeuren er kleine mirakels van echte ontmoetingen en wederopstanding.

Zeggen wat opbrengt voor de samenleving.

Hore wie horen wil… in de welzijnsector gaat het hard aan toe


Het doorbreken van de cirkel

In de beginne was er niets…

Het is net als de generatiearmoede, je wordt er in geboren, maar het is zo moeilijk om er uit geraken.

Voor de rijken onder ons, lees diegenen die van bij de geboorte kansen kregen, is dat moeilijk te begrijpen. De schuld wordt zo vaak bij de persoon zelf gelegd. Wie echt wil geraakt er wel. Zo niet is het je eigen fout.

Je gaat niet langs start en ontvangt geen 200 frank.

Het is generaties zo geweest.

Mohammed ging al bij voorbaat naar het beroepsonderwijs.

De persoon met een beperking had een directe lijn met het bijzonder onderwijs.

Héél soms werd de cirkel doorbroken.

Soms zei een vader, niet met mijn kind…

Hij of zij heeft evenveel recht om dezelfde start te krijgen.

Tégen de stroom in gaan, gedreven met een vast doel voor ogen.

Alleen gaat het niet.

Er moet iemand zijn die zegt, stop, het is niet omdat het altijd zo geweest is, dat het zo moet blijven.

Al was er maar één.

Dat is het begin,

In de beginne was er iets…


Houston we have a problem

Houston we have a problem…

Deze woorden, die het begin betekenden van de tot de verbeelding sprekende reddingsactie van de bemanning van Apollo 13 behoren tot het collectieve geheugen.

Eén voor Eén vielen de alle levensbelangrijke functies uit.

Het werd een risicovolle tocht naar huis met de maanlander.

Ik ben van bij de geboorte de maanlander ingestapt.

Dat doet een hersenbloeding nu éénmaal met een mens.

Alle hens aan dek, wat gaat er van hem terecht komen?

Vallen en opstaan en verder doen.

Des levens, zo wordt gezegd.

En toch…

Eén ding is zeker, de gedachten zijn vrij van beperking.

Het beeld in de spiegel echter

Grand control, something is wrong.