Als het licht plots uitgaat

Drie jaar heb ik haar aan het werk gezien.Voorzien van een Duracell batterij raasde ze door haar geliefde afdeling. In haar altijd sportieve outfit leek zij over de eeuwige jeugd te beschikken. Vaak in schril contrast met haar pupillen, die streden tegen de voorschrijdende aftakeling van lijf en leden.

We zullen vallen en weer opstaan en doorgaan, was haar lijfmotief. Al meer dan 30 jaar gaf zij het beste van zichzelf. Steeds opnieuw leek het of zij aan haar eerste werkdag begon. Haar tomeloze inzet had zonder twijfel een therapeutisch effect op haar klanten.

Nemand ontsnapt echter aan de nieuwe tijdsgeest. Meer efficientie werd de nieuwe opgelegde norm. Een nieuw computer programma  werd vanuit het management geinstalleerd. Voortaan moest alles geregistreerd worden, waar hebben we dat nog gehoord? Procedures, regelgeving begonnen een eigen leven te leiden. Ik zag het gebeuren, bijkomende erkenningen moesten binnen gehaald worden. Stress sloop binnen als een sluipend gif. Het werd hollen van de ene vergadering naar de andere. En natuurlijk, zo gaat dat met sterke persoonlijkheden, die een rechttoe rechtaan stijl hebben, bortsingen bleven niet uit. Gedreven door emoties  werden er anderen gekwetst. In het steeds maar doorhollen en te hard je best te willen doen.Ongewild en ongemerkt kreeg haar handelen een tegenovergesteld effect. Zo groeide de vervreemding.

Plots ging het licht uit, van de ene dag op de andere. Het was op, was de gegeven laconieke uitleg.  Als zo vaak werd het gebeuren afgedaan als een persoonlijk probleem.

Deze volgende vragen worden niet of weinig gesteld :

Zijn we als organisatie  goed bezig als proffessionele gedreven mensen de vernieling in gaan? Hebben wij als organisatie geen aandeel in het gebeuren? Wat kunnen we  als organsatie er uit leren?

Is het geen teken van zwakte dat men geen erkenning geeft voor wat zij heeft betekent voor de mensen? Wie zonder fouten is werpe de eerste steen...

Haar zonder afscheidsfeest in rook laten opgaan...Het is de geschiedenis van het vele goede dat zij heeft opgebouwd ontkennen. Het kind dreigt met het badwater wegegooid te worden als haar liefde voor de medemens niet gezien wordt.

Rest haar...vallen, opstaan en weer doorgaan. 

De volgende tekst van Ellen Van Monsjoe werd me door haar bezorgd.

" Niet dat  wat ons wordt aangedaan, doet ons op of ondergaan.Maar het is de wijze van ernaar te kijken, dat ons doet verarmen of verrijken..."

Wees omhelsd.


Nieuwsgedicht 2016

Om nooit te vergeten!

Mijn God, mijn God, waarom hebt ge me verlaten?

Dus geen berichten meer over Trump, Wilders of Le Pen.

Laat staan over Bart De Wever of het kibbel kabinet.

Genoeg is genoeg.

Als de schreeuw van Munch :

Laat ons spreken over de witte helmen van Aleppo

Over Jeanne Devos en de huisbedienden van India

Over al die mensen van goede wil, er zijn er zoveel meneer...

Laat ons spreken over de vergeten conflicten :

Oeganda, Zuid-Soedan, Oost-Congo,

Om er maar enkele te noemen.

Er zijn er zoveel meneer...

En misschien op de valreep, toch over het grote vertrek van die ene :

Toots!

Geloof het of geloof het niet, Toots!

Om nooit vergeten!.


Driften in Stockholm

Reizen met een scootmobiel is soms een moeilijk huwelijk. Als je goed voorbereid bent kan je echter op uitstekende assistance rekenen. Op elke luchthaven wordt de Europese rchtlijn,van gratis vervoer van rolwagen of scootmobiel, perfect toegepast. Als de scootmobiel tenminste op het juiste vliegtuig wordt gezet... Dat was een spijtige menselijke fout, geen structurele tekortkoming.

Als er daags voordien 40cm is gevallen moet je toch even slikken. Komt dit wel goed? Als een 4x4 door de sneeuw slalommen...het blijft een ongewoon zicht. Na de zoveelste slippartij, riep mijn zoon, met enig gevoel voor dramatiek: 'papa, ge zijt weer aan het driften in Stockholm'.

Toch is reizen in Stockholm voor een persoon met een zichtbare beperking een echte opsteker. In de metro heeft elk perron zijn eigen lift. Geen wonder dat vele moeders en vaders mét buggy de metro gebruiken. Elke tram of bus is immers toegankelijk, voorzien van een platform dat uitgeklapt kan worden. Zonder voorafgaandelijke procedures.

Wat een contrast met ons land.Deze week voert de Katholieke Vereniging voor Gehandicapten actie onder het moto: 'Hou ons niet aan het lijntje'. Geloof het of geloof het niet, bij de Lijn dien je als rolstoelgebruiker 24 uur op voorhand een aanvraag te doen om vervoerd te kunnen worden. Een scootmobiel is sowieso uit de boze. Het vriest buiten, perfecte timing van deze actie. Kwestie van niet alleen figuurlijk in de kou te staan.

De NMBS is in het hetzelfde bedje ziek. In Berchem Sation is er zelfs geen lift. Op mijn scootmobiel werd ik onlangs door een beambte aangesproken: 'U moet in Antwerpen Centraal opstappen'. Waarvan akte.

Misschien kan de Ceo van de Lijn, samen met zijn collega van de NMBS eens op studiereis gaan naar Stockholm. Maar dan wel in een rolwagen of scootmobiel. Een productiehuis zou hier een mooie reportage over kunnen maken. Een nieuwe versie van Vlaanderen Vakantieland. Goed om toe te voegen aan hun bucket list. Een aanrader.

Driften in Stockholm.


Sesam open U

Vond ik maar

Dat ene woord

Dat ene woord

Dat alles zegt.


In den beginne was er licht


Het kabbelend beekje begint bij de bron.

De bron is mooi, meneer.

Rotsblokken hinderen de stroom.

De oever is mooi, meneer.

De zee omarmt de rivier.

De zee is mooi, meneer.

Zo is het ook met het licht.

Licht is mooi, meneer.

Zonder licht.

Is er niets, meneer.

Stralend licht, meneer.

Noemen we ...houden van.